Eindelijk een Apple

In mijn hart droom ik van een Apple, maar ik ben er te dom en te arm voor. Die prachtig vormgegeven apparaten zijn een welust voor het oog en de geest. Die dingen zijn het toonbeeld van bedieningsgemak en gebruiksvriendelijkheid.
Voor de Windowsgebruiker die in zijn hart van zijn Apple droomt, maar het niet aandurft is er nu wel een compromis: Safari, de browser van Apple. Sinds kort is deze Mac-exclusiviteit ook voor de pc beschikbaar, weliswaar in een Betaversie, maar gratis. Vandaag het ding dus eens geïnstalleerd op mijn computer. En ja, hoor een weldaad voor het oog en nog snel ook. Als ik dan het licht uitdoe en naar het scherm tuur, dan lijkt het net of ik een Apple heb. Heerlijk. Nog goed voor het milieu met al die lampen uit.

Milieuvriendelijke googlen

Niet per ongeluk op de printscreenknop drukken, want dat kost milieuonvriendelijk veel zwarte inkt. Dat staat vandaag in een stukje in NRC Next over milieuvriendelijk googlen. De website www.blackle.com is namelijk een milieuvriendelijke variant van google. Een inktzwarte pagina verschijnt op je beeldscherm en dat zou energie besparen: geen 74 watt per uur, maar 59 watt. Dat zou, als je het scherm een uur op de gewone google laat staan, een besparing zijn van 15 watt per uur.
Kortom, het scheelt geen drol. Een spaarlamp ter vergelijking gaat van 60 watt naar 11 watt, dat is een flinke besparing. Bovendien brandt de lamp werkelijk een uur. De tijd dat je een scherm zo lang op google hebt staan, valt in praktijk tegen. Wat echt bespaart is om je screensaver sneller automatisch aan te zetten bij ongebruik van de computer. Het liefst na een kwartiertje of misschien wel zelfs tien minuten ongebruikt laten van je computer.
Wat dan ook nog eens uitermate flauw is, is de opmerking over printen. Zeker als je op de knop printscreen drukt, zal je een inktzwarte pagina krijgen, maar niemand doet dat. Wanneer je de printmodus doorloopt, zal je merken dat alleen kleine vakken rond de teksten zwart zijn. De makers van deze onnodige gadget hebben ergens dus wél nagedacht.

Kempvis

Het nieuwe aquarium heeft weer bewoners. Vorige week zondag maakten we het gekregen aquarium van een kennis schoon. Het water was vandaag schoon genoeg om de vissen die we van de kennissen gekregen hadden in het aquarium te doen. Bovendien vonden wij het genoeg reden voor een tocht naar de viswinkel in Hilversum.
Inge kwam vandaag thuis met prachtige vissen. In ons gekregen aquarium zwemt nu een kleurrijke visje met een paarse glans, die erg agressief is tegen mannelijke soortgenoten. De mannetjesvis uit Azië leeft in kleine poeltjes en vecht zich letterlijk dood als er een ander mannetje in de buurt komt. Naar andere vissen toe is het een heel sociale vis, die heel goed solitair kan leven. Het leukste is hij met vrouwtjes, dan pronkt hij echt en maakt zelfs een nestje. Dat vind ik echt schattig.
Nu hij zo rondzwemt met prachtig gesluierde vinnen en wapperende zijvinnen, is het een weldaad voor het oog. Dan denk ik even terug aan iets meer dan een week geleden dat de sluierstaartjes nog hapten in het vieze water. Overigens mogen sluierstaartjes niet bij de Siamese kempvis in het water. De vis ziet de wapperige staarten aan voor mannelijke soortgenoten.

Eerlijke journalistiek?

Een suggestieve uitzending van Een vandaag vanavond, zo eentje waarin de journalistiek die bedreven wordt, meer suggestie bevat dan nieuws. Het ging over de SP. De SP komt op voor de zwakkeren, maar is voor de eigen mensen keihard, was de teneur van het verhaal.
Een vandaag had eens onderzocht hoeveel SP'ers uit de partij waren gestapt de laatste anderhalf jaar. Het kwam op een aantal van 26 gemeenteraadsleden en 6 leden uit de provinciale staten. Het klinkt best hoog, maar het moet natuurlijk wel tegen andere partijen afgezet worden, dat gebeurde niet. Een zorgvuldige afweging of dit hoge aantallen zijn, is er dus niet gemaakt.
Vervolgens kregen de 'verstotenen' uitgebreid zendtijd van de publieke omroep. Mensen die na een meningsverschil de partij verlaten hebben, zullen altijd de zaken scherper aanzetten dan ze zijn. Dat vraagt om zorgvuldige journalistiek. Journalistiek die ik niet terugvond in de reportage van Een vandaag. Bovendien kreeg het journalistieke wederhoor in de vorm van een persoon niet de aandacht die het zou moeten krijgen. Hier werd enkel een formaliteit afgehandeld.
Weggelaten of het rommelt binnen de SP, mijn sympathie voor deze club wordt met de dag minder, dergelijke beschuldigingen vragen om zeer zorgvuldige journalistiek. Wat er bij Een vandaag gebeurde is allerminst zorgvuldig te noemen.

Rotterdamse Rijksmonumenten

Zijn ze nou mooi of lelijk, de ruim honderd gebouwen die vandaag tot rijksmonument zijn gebombardeerd? Ik kan me herinneren dat ik ze vroeger lelijk vond als ik met mijn ouders mijn geboortestad bezocht. Die wereld van licht, glas en beton. Vooral in Rotterdam tierde deze lelijkheid welig in het centrum. Het deed mij menigmaal verlangen naar een stad die ik niet gekend had, de stad van voor het bombardement. Zo afschuwelijk kil vond ik deze bouwwerken die zo vlak na de oorlog uit de grond waren gestampt.
Als ik nu deze wereld van licht en glas zie, zoals het Groothandelsgebouw, dan treft mij het kolossale, monumentale en de grootsheid van deze bouwwerken. Het optimisme dat eruit spreekt. Alsof het beton oorlogen, geweld en natuurrampen kon bezweren. De kracht die vanuit deze gebouwen komt, riep bij mij destijds afschuw op, maar maakt nu plaats voor bewondering en verwondering.
De lijst nieuwe rijksmonumenten bevat bijna vanzelfsprekend veel bouwwerken uit de gebombardeerde stad Rotterdam, waaronder vier bankgebouwen die de banken overleefd hebben (zoals de Amsterdamse Bank, de Nederlandse Handelsmaatschappij, de Twentsche Bank (alledrie aan de Blaak) en de Rotterdamse Bank aan de Coolsingel).
Het indrukwekkende Centraal Station van Rotterdam is de dans ontsprongen. Vond ik eertijds de enorme hal met de grote glazen wand spuuglelijk, met die mensgrote dia's waarop de haven afgebeeld stond, laatst nam ik van dit opmerkelijke gebouw met weemoed afscheid. De slopershamer zal inmiddels ver zijn met de afbraak van die markante stationshal. Dat terwijl een vergelijkbaar gebouw, het station van Eindhoven de lijst wel gehaald heeft.
De Rotterdammers zullen wel vinden dat ze genoeg rijksmonumenten hebben gekregen in één dag. De stad heeft vandaag een inhaalslag gemaakt als het om rijksmonumenten gaat.

Familieverhalen

Gisteren stuitte ik op Familieverhalen uit Zuid-Afrika, Een groepsportret van Paul Faber. De familie en de oorsprong is een belangrijk gegeven in Zuid-Afrika, dat wist ik al. Het boek vertelt de geschiedenis van negen families. Met Xhosa-namen als Mthethwa, maar ook Nederlands aandoende namen als Plaatje en Steyn, of een Franse naam als Le Fleur. Overigens betekent een Europees aandoende naam niet dat er geen invloed van de oorspronkelijke bewoners in de familie is.
Er staan mooie portretten in, zoals van de jazz-zangeres Dolly Rathebe en van de moslim-familie Manuel. Ontroerende verhalen, boordevol met foto's uit de familiealbums. Ook de afbeeldingen van kledingstukken, de doopjurk van de familie Steyn (van voor 1920) en het vest dat Hadji Bakaar Manuel kocht bij zijn bedevaart naar Mekka in 1903.
Het boek hoorde bij de gelijknamige tentoonstelling van het Koninklijk Instituut voor de Tropen. Daar zal veel van het gefotografeerde zijn tentoongesteld.
Een familiegeschiedenis speelt binnenkort ook een belangrijke rol in de nieuwe televisieserie Stellenbosch, die vanaf 4 november op de televisie te zien is. Ik heb al de eerste twee afleveringen van de serie mogen zien, en hij is heel indrukwekkend. Al is het qua familie meer Nederlands dan Afrikaans. De familie Keppel spreekt in de serie zeer Nederlands. Het weinige Afrikaans dat ze bezigen, lijkt meer op Nederlands dan Afrikaans. Het is een keuze, maar voor een serie die in de voetsporen van het Duitse Heimat staat, zoals de regisseur Michiel van Jaarsveld wil doen geloven, is het wat zwakjes.

Zuid-Afrika is namelijk meer, of zoals Etienne van Heerden het beschrijft in het gedicht 'Genie':

Van der Merwe trou met Van der Merwe
generasies wat kruisbestuif en sterwe;
familieplase vererf van geslag tot geslag
na kinders wat soos koggelmanders lag.

Huisdichter sta op

Een prachtige homepage heeft de studievereniging NNP. Dat ontdekte ik deze week. Veel plaatjes en schitterende teksten. Ik was bij hyves gespot op een foto van de Almanakcommissie van 1999-2000. Zo kwam ik in contact met de enthousiaste studenten van nu en ontdekte ik de NNP-homepage. Ze zoeken een huisdichter. Ik ben ook ooit huisdichter van het NNP geweest. Het is de mooiste functie die ik ooit bekleed heb, hij staat nog altijd op mijn cv.
Het jaar 2000 was een goed Almanak-jaar. Gerrit Komrij was gastschrijver aan de Universiteit Leiden en wij pakten uit met een parodie op Komrij: alles wat Bert Bakker liet liggen in 1000 min enige bladzijden. De voorkant was geïnspireerd op de grote bloemlezer, die in dat jaar met zijn bloemlezing van de Afrikaanse poëzie kwam.
De joligheid vierde hoogtij. We maakten flauwigheden zoals alleen studenten en Balkenende die maken. We kwamen wekelijks bij elkaar en wisten het voor elkaar te krijgen dat de deadline wekelijks met een week verschoven werd. Goede voornemens en drank liepen hand in hand de trap af van het studentenhuis waar we elkaar ontmoetten.
Deze almanak heeft het allermooiste verhaal opgeleverd dat ik ooit geschreven heb: 'Anita'. Een verhaal dat ik in een halve nacht geschreven heb, terwijl ik mijn werk als nachtportier vervulde.

Plannen voor peuters

Vandaag een dagje alleen met Doris. De televisie staat aan en we kijken samen naar Fifi en haar bloemenvriendjes. Fifi is een vergeet-me-nietje en kan het werk allemaal niet meer aan. Ze raakt verstrikt in haar werkzaamheden, zo druk heeft ze het. Ze krijgt het gouden advies van haar spin-vriendinnetje Pinnetje met de vele armen. Pinnetje schrijft op wat ze 's morgens moet doen, anders vergeeet ze het.
Een cursus organiseren ontspint zich in het verhaal. Plannen voor peuters, daar lijkt dit nog het meeste op. Fifi tekent alles op een velletje papier. Haar vriendje Bombus moet ze leren vliegen en daarnaast is er nog veel te doen. Ze doet het planmatig en geordend. En ja hoor, het lukt.
Hoe ver moet je nu gaan met dit soort dingen? Als ik om mij heen kijk loopt iedereen over van het werk. Dingen worden niet gedaan of te laat opgeleverd. Het lijkt een ziekte van deze tijd. Maar of voor een peuter de planning in het gedrang komt, betwijfel ik. Aan de andere kant, met plannen kun je niet vroeg genoeg beginnen. Stel dat je te laat komt op zwemmen, of de peuterspeelzaal vergeet. Lijkt me meer dat dit aan de planning van de ouders ligt, dan aan de planning van de peuter.

De wereld herhaalt door

Het lijkt nog het meeste op masturberen op tv. In het begin vond ik De Wereld Draait Door best een leuk programma. De constructie met Mathijs van Nieuwkerk en een site-kick was best leuk en leverde soms grappige situaties op. Maar als ik dan het programma vanavond bekijk met Arjan Ederveen en Joep van Deudekom met zijn maatje Rob Urgert, dan slaat mij het gevoel naar de keel dat ik naar een herhaling zit te kijken. Terwijl het gewoon live is. De gasten zijn het afgelopen jaar zeker één keer langsgeweest. Ze spraken toen ook over de nieuwe dvd van creatief met kurk (nu tweede deel) en een nieuw televisieprogramma (toen Vara nu Net5 en een andere naam) Om te zwijgen over Rutger Hauer of Rene Froger. Gasten die bijna wekelijks aan tafel zitten.
Zeker, televisie is een moeilijk vak en Nederland is een klein land. Het is verdomd lastig om dagelijks een praatprogramma te maken met veel gasten en actualiteit. Toch geloof ik dat het mogelijk is om een leuk programma te verzorgen, zonder in de herhaling te vervallen. Er gebeurt veel meer en zo'n zestigkoppige redactie moet zeker wat creatiever kunnen zijn. Originaliteit verdwijnt en de herhaling viert welig hoogtij. Het is niet de wereld draait door, maar de wereld herhaalt door.

Komrij en Coetzee

Wat hebben Komrij en Coetzee met elkaar te maken. Niet veel. Bovendien heeft Komrij mij ooit eens toevertrouwd dat hij niet zo van Coetzee houdt. Hij vindt hem te academisch. Voer voor de universiteit, noemt hij het werk van de Zuid-Afrikaan die al jaren in Australië woont. Een schrijver waarvoor je gestudeerd moet hebben. Dat de ene wel de Nobelprijs heeft gewonnen en de andere niet, heeft hier niks mee te maken natuurlijk.
Wat ze bindt, is dat ze allebei deze week in een recensie behandeld worden op Litnet. Eindelijk weer eens een recensie. Eigenlijk ben ik het best een beetje met Komrij eens, maar ik verklap niet teveel anders lees je de lap tekst niet meer. Op Litnet tref je een recensie van het 'strontboek' van Komrij en van Coetzee's nieuweling: Dagboek van een slecht jaar.