Even een mailtje sturen. Hoe vaak schiet die gedachte niet door het hoofd van de hedendaagse werknemer. We worden overspoeld met mailtjes. Een heuse tsunami aan mailverkeer landt dagelijks in de e-mailbox.
Even voor de beeldvorming: iedere dag rollen er in mijn persoonlijke e-mailbox op het werk twintig tot dertig mailtjes, in de infobox die ik beheer, druppelt er dagelijks een mail of twintig en de webmaster-box heeft er ook nog eens tien mailtjes dagelijks.
Al die mailtjes vragen aandacht, een reactie en een liefdevolle knipoog. Genoeg om je werkdag elke paar minuten door te laten onderbreken. Dat kost veel tijd en concentratie. Amerikanen hebben er tabak van, las ik vandaag op de onderzoeksite infeite.nl. Sommige bedrijven hebben zelfs de vrijdag uitgeroepen tot 'no e-mail friday'. Nu is vrijdag bij ons heel rustig en zie ik bijna niemand, dus de mailloze vrijdag is al bijna realiteit bij mij op het werk.
Om zelfs eens te kijken hoe vaak ik mij eigenlijk schuldig maak aan de druk op die verzendknop in outlook, ben ik de mailtjes eens gaan tellen die ik gisteren verstuurde. Ik kwam op 22, geen gering aantal. Deze mailtjes vragen allemaal aandacht, een reactie en een liefdevolle knipoog van anderen.
07 november 2007
06 november 2007
Wachtwoord
Een gedicht. Ik wilde eens niet over de natuur schrijven:
Wachtwoord
Een kaarsrecht streepje
knippert geduldig op de seconde
in het vakje na de naam:
Notopic
Amalia
70diesel
geenidee
deliefde
verschijnt in *********
bij de herhaling licht
een ********** teveel
achter de secondeteller
De naam van de hond
een vijand of de dochter
de geliefde met of zonder geboortejaar
of was het de hele datum
Het adres waar ik eerst
woonde met of zonder c
mijn oude telefoonnummer
de postcode van mijn oma
de allereerste pincode
of het koosnaampje
van mijn vorige liefde
of toch het tweede
Ik weet het niet meer
woorden schieten door het hoofd
maar het blokje
verkeert fout nog een
keer doemt dreigend in beeld
OK vraagt om een klik
en laat mij weer iets invullen
Is de code hetzelfde
als de inlognaam
of verschijnt hij normaal
niet automatisch
in het scherm
als het vakje
staat aangevinkt
Tot de haan kraait
bij de derde keer
De schade bonkt dof
het wachtwoord kwijt
en weigert de toegang
Almere, 6 november 2007
Wachtwoord
Een kaarsrecht streepje
knippert geduldig op de seconde
in het vakje na de naam:
Notopic
Amalia
70diesel
geenidee
deliefde
verschijnt in *********
bij de herhaling licht
een ********** teveel
achter de secondeteller
De naam van de hond
een vijand of de dochter
de geliefde met of zonder geboortejaar
of was het de hele datum
Het adres waar ik eerst
woonde met of zonder c
mijn oude telefoonnummer
de postcode van mijn oma
de allereerste pincode
of het koosnaampje
van mijn vorige liefde
of toch het tweede
Ik weet het niet meer
woorden schieten door het hoofd
maar het blokje
verkeert fout nog een
keer doemt dreigend in beeld
OK vraagt om een klik
en laat mij weer iets invullen
Is de code hetzelfde
als de inlognaam
of verschijnt hij normaal
niet automatisch
in het scherm
als het vakje
staat aangevinkt
Tot de haan kraait
bij de derde keer
De schade bonkt dof
het wachtwoord kwijt
en weigert de toegang
Almere, 6 november 2007
Dennis van der Geest
Het verbaast mij dat de media nog het meest lijken op een golfslagbad. Zie ik gisteravond bij het sportprogramma Holland Sport Dennis van der Geest in beeld komen, lees ik vanavond in het carrièrekrantje van de Volkskrant een interview met de judoka. Hij wil nog één keer alles op alles zetten om naar de Olympische Spelen te gaan.
Dennis heeft een boek geschreven, Los, en dat moeten wij weten. Meer en meer verwondert het mij dat media bijna gedachteloos meedeinen op de 'wave' die voorlichters en anderen hebben opgewekt.
Dennis heeft een boek geschreven, Los, en dat moeten wij weten. Meer en meer verwondert het mij dat media bijna gedachteloos meedeinen op de 'wave' die voorlichters en anderen hebben opgewekt.
05 november 2007
Elektriciteit
Losse snoertjes kwamen vrij toen ik het muurtje op zolder weer dicht wilde maken. Van de ene kamer die de vorige bewoners gemaakt hebben, willen wij weer twee maken. Het gaf niet een letterlijke schok, maar ik schrok enorm van de ravage die tussen het gipsenwandje tevoorschijn kwam. Veel draden en losse eindjes die aan elkaar geknoopt. Verschrikkelijk wat een ravage.
Het kostte wat moeite om een kundig man te vinden, maar vandaag ben ik ontzettend gelukkig. Hij heeft de zolder weer helemaal veilig gemaakt als het om elektriciteit gaat. De losse draden liggen weer mooi in gele en zwarte buisjes, flexibel maar veilig. De reparateur vertelde er onomwonden bij dat het heel gevaarlijk is geweest boven. Dat er geen brand uitgebroken is, mag een wonder heten.
Vanavond gelijk mijn harmonium weer op volle toeren laten draaien. Het is een groot tweeklaviers pedaalharmonium, met een motor uit de oorlog. Het harmonium is in de oorlogsjaren gebouwd, terwijl de bouwer de grootste moeite had om personeel te vinden. Alle medewerkers waren te werk gesteld in Duitsland. Nu kon ik er eindelijk weer op spelen, al die maanden dat de losse draadjes er hingen, durfde ik het instrument niet te bespelen. Niet helemaal onterecht, zo bleek vandaag.
Het kostte wat moeite om een kundig man te vinden, maar vandaag ben ik ontzettend gelukkig. Hij heeft de zolder weer helemaal veilig gemaakt als het om elektriciteit gaat. De losse draden liggen weer mooi in gele en zwarte buisjes, flexibel maar veilig. De reparateur vertelde er onomwonden bij dat het heel gevaarlijk is geweest boven. Dat er geen brand uitgebroken is, mag een wonder heten.
Vanavond gelijk mijn harmonium weer op volle toeren laten draaien. Het is een groot tweeklaviers pedaalharmonium, met een motor uit de oorlog. Het harmonium is in de oorlogsjaren gebouwd, terwijl de bouwer de grootste moeite had om personeel te vinden. Alle medewerkers waren te werk gesteld in Duitsland. Nu kon ik er eindelijk weer op spelen, al die maanden dat de losse draadjes er hingen, durfde ik het instrument niet te bespelen. Niet helemaal onterecht, zo bleek vandaag.
Inbreken
Niet de draaideurcrimineel, maar het eigen personeel rooft de winkel leeg. Dat was een aantal jaar geleden nieuws. Het nieuws over de GPD hoort in deze lijn thuis. Eigen personeel is een groter gevaar dan een internationaal netwerk dat inbreekt. Blijkbaar gaat dat zo, je krijgt een nieuwe werkgever en breekt vervolgens met de oude.
Een ordinaire daad natuurlijk, zeker als je beseft met welk anti-journalistiek doel dit gebeurde. Wanneer je de lijn doortrekt, verbaast het mij dat dit echtpaar ooit bij de GPD werkte. Het zijn makkelijke overlopers, die hun oude journalistieke idealen verruilen voor hun nieuwe werkgever. Hoe goed hebben zij in het verleden hun werk uitgeoefend, vraag ik mij dan af.
Inloggen onder een andere naam is pure diefstal. Bovendien gebeurde alles heel amateuristisch. Als je dan nog opmerkingen hebt over een ongepubliceerd stuk, is het helemaal klunswerk. Dat je dan gesnapt wordt, is niet vreemd. Het is hoogstens vreemd dat het zo laat aan het daglicht komt.
Een ordinaire daad natuurlijk, zeker als je beseft met welk anti-journalistiek doel dit gebeurde. Wanneer je de lijn doortrekt, verbaast het mij dat dit echtpaar ooit bij de GPD werkte. Het zijn makkelijke overlopers, die hun oude journalistieke idealen verruilen voor hun nieuwe werkgever. Hoe goed hebben zij in het verleden hun werk uitgeoefend, vraag ik mij dan af.
Inloggen onder een andere naam is pure diefstal. Bovendien gebeurde alles heel amateuristisch. Als je dan nog opmerkingen hebt over een ongepubliceerd stuk, is het helemaal klunswerk. Dat je dan gesnapt wordt, is niet vreemd. Het is hoogstens vreemd dat het zo laat aan het daglicht komt.
04 november 2007
Ongehoorzaam
'Ga naar links', de hond die los naast zijn fiets liep, nam keurig de bocht naar links. 'Weer naar rechts', de hond trok een prachtige lijn naar de rechterkant van het fietspad en liep weer keurig in het gelid naast de fiets.
Een gehoorzame hond, het is de droom van iedere hondenbezitter. Ik heb altijd geleefd met ongehoorzame honden. De hond uit mijn pubertijd, Blekkie, luisterde niet en onze huidige hond, teckel Sientje, evenmin. Ze is wel naar een cursus geweest, leerde zitten en zelfs op een afstandje te blijven staan. Maar dat is ongeveer alles geweest. Nu roepen we wel dat ze in de mand moet gaan zitten, dat doet ze ook. Zonder dat we er dan erg in hebben, is er in no-time weer uit. Zo gaan die dingen blijkbaar.
Bij elke baan die ik had, kwam ik wel een ongehoorzame tegen. Iedereen vond ze hinderlijk, toch presteerden ze het altijd te blijven zitten. Toen ik voor het eerst zo'n type mij bijzonder hinderlijk in de weg stond, legde mijn baas het heel simpel uit. 'Bij iedere baan is er wel zo eentje', zei hij. 'Iemand die niet luistert en je vooral tegenwerkt. Dat hoort er bij en je moet er mee om leren gaan.'
Toch snap ik niet dat die mensen waar iedereen zo'n last van heeft, zich ongehoorzaam blijven gedragen. Je zou toch denken dat een baas ze zat wordt en op straat zet. Het tegendeel is meestal het geval: bindt vooral niet de strijd aan met dergelijke types, want je verliest.
Een gehoorzame hond, het is de droom van iedere hondenbezitter. Ik heb altijd geleefd met ongehoorzame honden. De hond uit mijn pubertijd, Blekkie, luisterde niet en onze huidige hond, teckel Sientje, evenmin. Ze is wel naar een cursus geweest, leerde zitten en zelfs op een afstandje te blijven staan. Maar dat is ongeveer alles geweest. Nu roepen we wel dat ze in de mand moet gaan zitten, dat doet ze ook. Zonder dat we er dan erg in hebben, is er in no-time weer uit. Zo gaan die dingen blijkbaar.
Bij elke baan die ik had, kwam ik wel een ongehoorzame tegen. Iedereen vond ze hinderlijk, toch presteerden ze het altijd te blijven zitten. Toen ik voor het eerst zo'n type mij bijzonder hinderlijk in de weg stond, legde mijn baas het heel simpel uit. 'Bij iedere baan is er wel zo eentje', zei hij. 'Iemand die niet luistert en je vooral tegenwerkt. Dat hoort er bij en je moet er mee om leren gaan.'
Toch snap ik niet dat die mensen waar iedereen zo'n last van heeft, zich ongehoorzaam blijven gedragen. Je zou toch denken dat een baas ze zat wordt en op straat zet. Het tegendeel is meestal het geval: bindt vooral niet de strijd aan met dergelijke types, want je verliest.
03 november 2007
Kamergeleerde
Hij is er nooit geweest, maar kende Nederlands-Indië op zijn duimpje. De Dordtenaar Pieter Johannes Veth kende de Nederlandse kolonie alleen uit de boeken. Een raar idee, want de man wist heel veel van Insulinde, schreef zelfs het allesomvattende werk Java (in vier banden). Dit boek is in zekere zin uitgebreider dan Junghuhns Java. Veth besteedt meer aandacht aan de etnografie en historie van het eiland. Junghuhn blijft vooral steken in de beschrijvingen van alle vulkanen op Java.
Ik heb de biografie van Paul van der Velde er maar eens op opengeslagen. Van der Velde vindt het flauw om Veth als een kamergeleerde te zien. Onzin, schrijft hij. 'Veth was zeker geen kamergeleerde, want regelmatig verliet hij de droombibliotheek van het 'Instituut Veth', om voor volle zalen, weliswaar niet met luide stem maar wel met hard en ziel, zijn ideeën en plannen wereldkundig te maken.' (Van der Velde, 327)
De kamergeleerde verdedigt de kamergeleerde. Het stuit mij een beetje tegen de borst. Vooral ook omdat hij geen woord over Junghuhn rept. Dat terwijl ze tijdgenoten waren. Junghuhn had het niet zo op die geleerden die Indie alleen uit boeken kende. Hij fulmineerde er wild tegen. Met name aan het einde van zijn Terugreis. Hier haalt hij flink uit naar de Leidse professoren.
Ook leuk om te lezen is het moment van de wereldtentoonstelling. Op voorstel van zijn zoon Daniel laat hij bij de achtste wereldtentoonstelling een twaalftal woningen met veertig bewoners uit de archipel, compleet met huisdieren overbrengen. Het levert een interessante confrontatie op voor Veth, die Indie alleen uit de boekjes kende. De muziek van de ronggengs kon hij niet waarderen: 'Al wie ooit het gegil der ronggengs, al was het slechts op de Koloniale tentoonstelling van 1883 te Amsterdam, gehoord heeft, zal kunnen nagaan wat dat beteekent.' (naar Van der Velde, 282)
Overigens is Veth niet de enige die schrijft zonder in de archipel te zijn geweest. De romantische dichter Hofdijk, baseerde zijn gedichten over Indie ook op de boeken van geleerden. Dat de gedichten niet doorleefd zijn, staat buiten kijf. Ze geven een impressie en daar is alles mee gezegd.
Ik heb de biografie van Paul van der Velde er maar eens op opengeslagen. Van der Velde vindt het flauw om Veth als een kamergeleerde te zien. Onzin, schrijft hij. 'Veth was zeker geen kamergeleerde, want regelmatig verliet hij de droombibliotheek van het 'Instituut Veth', om voor volle zalen, weliswaar niet met luide stem maar wel met hard en ziel, zijn ideeën en plannen wereldkundig te maken.' (Van der Velde, 327)
De kamergeleerde verdedigt de kamergeleerde. Het stuit mij een beetje tegen de borst. Vooral ook omdat hij geen woord over Junghuhn rept. Dat terwijl ze tijdgenoten waren. Junghuhn had het niet zo op die geleerden die Indie alleen uit boeken kende. Hij fulmineerde er wild tegen. Met name aan het einde van zijn Terugreis. Hier haalt hij flink uit naar de Leidse professoren.
Ook leuk om te lezen is het moment van de wereldtentoonstelling. Op voorstel van zijn zoon Daniel laat hij bij de achtste wereldtentoonstelling een twaalftal woningen met veertig bewoners uit de archipel, compleet met huisdieren overbrengen. Het levert een interessante confrontatie op voor Veth, die Indie alleen uit de boekjes kende. De muziek van de ronggengs kon hij niet waarderen: 'Al wie ooit het gegil der ronggengs, al was het slechts op de Koloniale tentoonstelling van 1883 te Amsterdam, gehoord heeft, zal kunnen nagaan wat dat beteekent.' (naar Van der Velde, 282)
Overigens is Veth niet de enige die schrijft zonder in de archipel te zijn geweest. De romantische dichter Hofdijk, baseerde zijn gedichten over Indie ook op de boeken van geleerden. Dat de gedichten niet doorleefd zijn, staat buiten kijf. Ze geven een impressie en daar is alles mee gezegd.
02 november 2007
Rokersafdakje
Uit de fietsenstalling op mijn werk is een hap gehaald. Een gedeelte van het hek loopt nu onder het afdakje door. Vandaag is een stuk uit het houten zijstuk verwijderd. Zo staat de verstokte roker in de wintermaanden droog. Wind en regen halen hem niet meer uit zijn humeur. Ook hoeft hij zijn jas niet meer als windscherm te gebruiken als hij zijn sigaretje opsteekt.
Ooit rookte ik ook als een schoorsteen. Ik heb mij nog drukgemaakt om het nieuwe rookbeleid, waarbij we niet meer in de kantine van het universiteitsgebouw een sigaretje mochten opsteken. Toen ik begon met studeren was er een doorgetrokken streep, waarachter je mocht roken. Het was een sport om zover mogelijk in het verboden gebied te komen.
Ik ben op tijd gestopt, denk ik. Het roken onder een afzuigkap, de rookvrije trein en zelfs de begrenzing op het perron. Ik heb het allemaal als niet-roker meegemaakt. De asbak gaat pas stinken als je niet meer rookt, dus ik vond het heerlijk al die schone lucht. Nu sla ik geërgerd een blik op het rokersafdakje. Kun je het niet laten, denk ik. Dat terwijl ik vroeger met plezier de lucht vervuilde voor mijn medemens.
Ooit rookte ik ook als een schoorsteen. Ik heb mij nog drukgemaakt om het nieuwe rookbeleid, waarbij we niet meer in de kantine van het universiteitsgebouw een sigaretje mochten opsteken. Toen ik begon met studeren was er een doorgetrokken streep, waarachter je mocht roken. Het was een sport om zover mogelijk in het verboden gebied te komen.
Ik ben op tijd gestopt, denk ik. Het roken onder een afzuigkap, de rookvrije trein en zelfs de begrenzing op het perron. Ik heb het allemaal als niet-roker meegemaakt. De asbak gaat pas stinken als je niet meer rookt, dus ik vond het heerlijk al die schone lucht. Nu sla ik geërgerd een blik op het rokersafdakje. Kun je het niet laten, denk ik. Dat terwijl ik vroeger met plezier de lucht vervuilde voor mijn medemens.
01 november 2007
Pierre Janssen
De kunstkenner en -verteller Pierre Janssen is overleden. Hij heeft veel mensen warm gemaakt voor kunst en ze vooral leren kijken. Soms gleed hij uit de bocht met meningen over de intenties van de schilder, maar hij kon buitengewoon mooi verwijzen naar de rol van de kijker.
Vanavond zag ik zo'n fragment in het NOS-journaal. Hij zegt dit in 1988 in het televisie Zomergasten:
"Je moet voortdurend aan de werkelijkheid waarin je leeft, vormgeven. Al is het dat je moet vormgeven aan je chef, aan je ondergeschikte, of aan je vrouw en je eigen kind. Die kunnen er wel zijn, maar als je er geen vorm aan geeft, dan zijn ze er toch niet. Ze kunnen wel honderd keer om je heen zijn, jij moet ze opnieuw maken, wil je ermee kunnen leven. En dat kan dan, dat ziet u hier dat dat kan. Heel klein en heel compleet, zo klein en zo groot als het leven zelf." (wijst naar een minuscuul beeldje van een paardje, niet groter dan zijn pink)
Hierin benadrukt hij dat je in je hoofd iets moet vormen. Je kunt wel een vrouw en een kind hebben, ze kunnen om je heen dartelen, maar je moet ze vormen geven. Anders bestaat het niet. Zo kon hij dus ook naar een schilderij kijken. De essentie van kunst: kijken en alles meebeleven. Alleen zo kun je effectief kijken naar kunst. Zo is het met literatuur ook: je kunt niet de intentie van de auteur reconstrueren, je kunt alleen je eigen vormgeven proberen te reconstrueren.
Vanavond zag ik zo'n fragment in het NOS-journaal. Hij zegt dit in 1988 in het televisie Zomergasten:
"Je moet voortdurend aan de werkelijkheid waarin je leeft, vormgeven. Al is het dat je moet vormgeven aan je chef, aan je ondergeschikte, of aan je vrouw en je eigen kind. Die kunnen er wel zijn, maar als je er geen vorm aan geeft, dan zijn ze er toch niet. Ze kunnen wel honderd keer om je heen zijn, jij moet ze opnieuw maken, wil je ermee kunnen leven. En dat kan dan, dat ziet u hier dat dat kan. Heel klein en heel compleet, zo klein en zo groot als het leven zelf." (wijst naar een minuscuul beeldje van een paardje, niet groter dan zijn pink)
Hierin benadrukt hij dat je in je hoofd iets moet vormen. Je kunt wel een vrouw en een kind hebben, ze kunnen om je heen dartelen, maar je moet ze vormen geven. Anders bestaat het niet. Zo kon hij dus ook naar een schilderij kijken. De essentie van kunst: kijken en alles meebeleven. Alleen zo kun je effectief kijken naar kunst. Zo is het met literatuur ook: je kunt niet de intentie van de auteur reconstrueren, je kunt alleen je eigen vormgeven proberen te reconstrueren.
Meer meer
De ongerepte natuur en het idyllische platteland. Dit zijn twee van de zeven idealen over de inrichting van Nederland. Dat staat in een onlangs uitgebracht rapport van Wim Derksen, De staat van de Ruimte: Nederland zien veranderen.
Ik heb het rapport eens doorgebladerd en ik merk dat dit misschien het antwoord is op de vragen die ik in de schoot krijg geworpen. Sinds ik in Almere woon, merk ik dat het vooroordeel van Almere als de plaats waar alleen het bouwen van huizen belangrijk was. Almere en Vinex worden in een adem genoemd.
Dat is treurig, omdat Almere naar mijn mening juist een plaats is waar ontzettend veel aandacht is besteed aan wonen in brede zin. Er is hier dan wel geen oud stadshart, er is wel heel veel natuur. Een park ligt op enkele minuten loopafstand, waar je ook woont. De infrastructuur is perfect, misschien wel iets te perfect. En de relatie met het water levert prachtige plaatjes op, die echt Nederlands zijn.
Juist deze aspecten benadrukt Derksen in zijn rapport. Gebieden als de Achterhoek, Twente en Drenthe, waar we zo zuinig op zijn, bevatten een landschap die niet echt uniek is in Europa. De polder en het water, maken Nederland uniek. Dat moet uitgebuit worden. Het idee van Nederland als delta is meer een ideaal dat aansluit bij de huidige situatie, dan het idee van de ongerepte natuur. Ongerepte natuur bestaat niet meer in Nederland. Dat vond de dichter Bloem al in zijn gedicht 'Domweg gelukkig in de Dapperstraat'.
Het IJsselmeer moet meer zijn dan de klotsende waterbak die het nu is. Ik vind het IJsselmeer al heel erg mooi, zeker als ik over de dijk hol, met magistrale uitzichten. Maar als dit onderdeel van het landschap meer in beweging komt, het getij terugkeert en het groene water wat doorzichter van kleur wordt, is dit meer nog meer meer.
Ik heb het rapport eens doorgebladerd en ik merk dat dit misschien het antwoord is op de vragen die ik in de schoot krijg geworpen. Sinds ik in Almere woon, merk ik dat het vooroordeel van Almere als de plaats waar alleen het bouwen van huizen belangrijk was. Almere en Vinex worden in een adem genoemd.
Dat is treurig, omdat Almere naar mijn mening juist een plaats is waar ontzettend veel aandacht is besteed aan wonen in brede zin. Er is hier dan wel geen oud stadshart, er is wel heel veel natuur. Een park ligt op enkele minuten loopafstand, waar je ook woont. De infrastructuur is perfect, misschien wel iets te perfect. En de relatie met het water levert prachtige plaatjes op, die echt Nederlands zijn.
Juist deze aspecten benadrukt Derksen in zijn rapport. Gebieden als de Achterhoek, Twente en Drenthe, waar we zo zuinig op zijn, bevatten een landschap die niet echt uniek is in Europa. De polder en het water, maken Nederland uniek. Dat moet uitgebuit worden. Het idee van Nederland als delta is meer een ideaal dat aansluit bij de huidige situatie, dan het idee van de ongerepte natuur. Ongerepte natuur bestaat niet meer in Nederland. Dat vond de dichter Bloem al in zijn gedicht 'Domweg gelukkig in de Dapperstraat'.
Het IJsselmeer moet meer zijn dan de klotsende waterbak die het nu is. Ik vind het IJsselmeer al heel erg mooi, zeker als ik over de dijk hol, met magistrale uitzichten. Maar als dit onderdeel van het landschap meer in beweging komt, het getij terugkeert en het groene water wat doorzichter van kleur wordt, is dit meer nog meer meer.
Abonneren op:
Posts (Atom)