Oproep der kabouters

De tekeningen van Anton Pieck vindt ze verschrikkelijk. Vooral die van het leven en werk der kabouters. De naakte kabouters van Anton Pieck, ze zijn een gruwel voor het oog van NRC.next columniste Aaf.
De opmerking is een dubbele gruwel in mijn ogen. Behalve dat ze titel van het boek verkeerd spelt (niet der, maar van de), zit ze helemaal abuis. Anton Pieck nog nooit een kabouter heeft getekend of geschilderd. Het is Rien Poortvliet die beide boeken heeft uitgegeven ergens in de jaren 1970. Prachtige prentenboeken, die ook veel wetenswaardigheden over kabouters bevatten.
Bij mij staan ze in de boekenkast: Het leven en werk van de kabouter en ook De oproep der kabouters. Kneuterigheid ten top, maar met grote eerbied voor het kabouterwezen.
Ik geloof in kabouters en ik bewonder deze huisgeesten. Ik verfoei de commercialiteit die eraan zit. Voor mij geen Kabouter Plop, maar een innig moment in het bos. Ik zie ze ook te snel wegschieten om ze goed te kunnen bevatten.
Jammer dat Aaf het bij het twee keer bij het verkeerde eind heeft. Geen eindredacteur die Aaf redt en kabouters steken voor zo iemand helemaal geen handje uit. En terecht. De eindredacteur kent alleen Kabouter Plop en een kabouter laat iemand met een verkeerde waan vooral in die waan.

Harmoniumzolder

Nadat ik vanmorgen de Leonhardt in elkaar had geschroefd en in bespeelbare staat had gekregen, sloeg de overmoed toe. Ik wilde het pedaalharmonium, dat mij veel krapte in de studeerkamer bezorgt, ook op de open zolder zetten.
Het instrument is 85 centimeter breed en de deuropening is 80 centimeter op het smalste stuk. Het irriteerde mij dat het instrument nu uit elkaar gehaald moest worden om het onder het schuine dak te zetten.
Vannacht ergens tussen twee dromen in, bekroop mij het idee om de essentiële plank voor weg te schroeven. Er was een halve centimeter speling had ik vanmiddag in wakkere staat gemeten. Om ruimte te winnen haalde ik de deur uit de sponning en begon met de gok.
Ik trok het zware ding voor mij uit en met wrikken en wegen had ik hem er voor de helft uit. De helft van de missie was geslaagd. Nu klom ik over het instrument de kamer uit om aan de andere kant het instrument weer schuin in de deuropening te trekken.
En ja hoor, daar stond het te grote instrument op de vliering. Ik duwde hem wat verder, schroefde de drie dingen weer vast en begon aan een kleintje van Bach.
Zie hier het resultaat:

Achteraan de Leonhardt, voor het ouderwetse trapwerk.

Verstopt tussen de kasten.

Met de crocks aan Sweelinck.

Als je de trap op komt, zie je dit.

Harmoniums op een rijtje.

Hoewel niet foutloos gespeeld wordt, een klankimpressie:

Worps psalm 100 op de Leonhardt, volle werk.

Sweelinck ' Nun freut euch, liebe Christen gemein' op het pedaalharmonium.

Kroelende kraaien

Vanmorgen bij het lopen met de hond, zag ik twee kraaien op de hoek van onze dakgoot zitten. De ene kraai pikte in de nek van de andere. Is het liefde, of is het macht? Ik vroeg het mij af. Het zag er wel heel vertederend uit.
Per ongeluk filmde ik het.

Achter mij

Uit de ijle populieren weerklonk het gekwetter van een grote groep spreeuwen. Ze verzamelden zich voor de trektocht naar het Zuiden. 'Hoor je de spreeuwen tetteren?' riep ik achterwaarts. Ik hoorde geen reactie. Een brommetje trok voorbij en overtetterde de spreeuwen. 'Ja, ik hoor het', galmde Doris vanaf de bagagedrager.
We moesten een brief wegbrengen naar Parkwijk en fietsten langs het spoorbaanpad. Af en toe passeerde een geel monster en bevestigde Doris het voorbijgaan met 'een trein, een trein'.

We reden weer op de terugweg. Een zwerm spreeuwen vloog op een populier af. Weer kwetterden ze het hoogste woord. Ik probeerde de trek uit te leggen. 'Het wordt winter en ze gaan weg', vertelde ik met een halve schreeuw in mijn stem. De treinen en de spreeuwen probeerden boven mij uit te roepen. 'Daarom gaan ze naar een warm land, hier heel ver vandaan. Kijk, daar vliegen ze.' Een nieuw groepje vloog ons tegemoet. Doris snapte het: 'Kom achter mij aan, zegt de vogel.' De zwerm vormde een regendruppel die in een punt voor wegvloog. 'Achter mij, achter mij', vervolgde Doris.
Zo had ik de trek nog niet gezien. 'Ze verzamelen zich en gaan dan weg', vertelde ik verder. Het kwetteren vervloog langzaam van ons. We waren nog alleen tot een brommertje ons tetterend inhaalde. 'Achter mij, achter mij', snaterde de uitlaat met een lelijke schal. Daarna verliet het ons in een stank.

Oefening

Het alarm loeit. We moeten gaan. Ik herinner het mij dat er briefjes hangen waarop een ontruimingsoefening wordt aangekondigd. Ik gebaar naar de anderen. Weg, we moeten weg. Ook een alarm maakt nonchalant. Het schijnt dat mensen bij een brand gewoon blijven zitten met het idee dat het alarm loos is.
Als alle lieden buiten staan, denk ik terug aan alle ontruimingsoefeningen. Eens was ik na veel moeite voor mijn scriptie in een museumbibliotheek binnengedrongen. Toen ik met het felbegeerde boek op schoot zat, ging het alarm af. 'Dit is een oefening', zei de bibliothecaresse. 'Leg het boek maar neer, want dit gaat een uur duren.' Het wachten buiten duurde zo lang dat ik maar naar huis ben gegaan.

Steffie zeg er iets van

Ze glimlachte en verscheen heel mooi in beeld, maar bleef verder heel stil zitten. De gasten waren interessant genoeg. Ze kreeg soms de ruimte om iets te zeggen en te vragen. Tafeldame Steffie Kouters bakte er weinig van bij De wereld draait door. De redacteur van Volkskant Magazine speelde meer voor tafelplant, dan tafeldame. Wel jammer, want ik kwam zelfs een website tegen die haar één van de beste interviewers van Nederland noemde. Als zwijgen de beste vraag stellen is, dan gaat dit op, maar het irriteerde mij vandaag.

Brievenbusman

Als taalverwerving een landhuis was, stonden in de pronkkamer de nieuwvormingen van woorden. Het mooiste kastje in de pronkkamer van Doris' landhuis is het nieuwgevormde woord 'brievenbusman'.
Volgens mij is het ontwikkelen van neologismen één van de meest actieve onderdelen bij taalverwerving. Het vergt het creatieve vermogen meerdere dingen aaneen te rijgen. De schakels van de ketting maken het woord.
De kleursamenstelling van de ketting 'brievenbusman' is een genot voor het oor. Ik geniet er telkens weer van als ik het Doris hoor zeggen. Als het woord uitgesproken is, is er ook nog eens de post zelf.

En ja hoor, ik verschijn in beeld

Een bruin colbertje. Dat hebben Max Westerman en ik aan in Almere. Je ziet mij in zijn televisieserie Westermans nieuwe wereld over het Stationsplein sjokken met de fiets in de hand. De bruine fietstassen bengelen stukkend aan de bagagedrager.
Schreef ik twee maanden terug trots dat Almere even Amerika was, nu was ik een seconde in beeld bij het shot in de richting van de Stationsstraat. Waar een mens trots op kan zijn.
Toen ik jaren terug een cameraploeg passeerde op Utrecht Centraal, kreeg ik eindelijk de beurt. Ze vroegen mij wat ik ervan vond dat de aangekondigde staking van maandag niet doorging. 'Goed, heel goed', zei ik.
's Avonds bij het kijken naar het 8-uur-journaal, liep ik net weg van het interview. Degene na mij had schijnbaar een diepzinniger antwoord, of een leuker smoeltje.

NRC-kloon

'Hé dat heb ik vanmorgen al in mijn krant gelezen.' Bij het zien van De wereld draait door zag ik Kamagurka met zijn portret van Sanne. Het schilderij hoorde bij een actie van NRC Handelsblad met de vraag 'Wie is dit?' Lezers konden het antwoord geven met een foto van zichzelf of de vermeende geportretteerde. Volgens Kamagurka zou hij per ongeluk Sanne 't Hooft uit Amsterdam hebben geschilderd.
Leuk bericht, jammer dat het dubbelop komt. Het lijkt wel of de redactie van De wereld draait door op zoek naar onderwerpen 's morgens NRC.Next leest en 's avonds het dunnetjes overdoet met NRC Handelsblad. Het lijkt wel of Nederland niet meer onderwerpen voor een dagelijkse televisieshow heeft.
Het programma moet uitkijken om niet teveel een NRC-kloon te worden. Naast de onderwerpen schieten de rubrieken als Fokke en Sukke en de stoel van Pieter Steinz regelrecht uit de humusgrond van de Rotterdamse krant. Jammer, want hierdoor blijven veel zeldzame paddenstoelen buiten het beeld van de redactie en de kijker.

Passen en meten

Bij het plaatsen van de diepe kast in Inges naaikamer, besefte ik niet dat ik een misrekening maakte. De hoge, minder diepe kast, past namelijk helemaal niet op zolder. De balk bengelt op iets meer dan twee meter hoogte. De hoge kast is bijna tweeënhalve meter hoog, dan kunnen de deuren niet meer open. Ik ontdekte het plotseling een paar weken geleden, bij het indelen van de ruimte.
Gisteren sausde ik de muren en vorige week had ik de vloer gelegd. Daarom haalde ik vanavond de diepe, lage kast uit de naaikamer uit elkaar voor een verhuizing naar zolder. De hoge kast kreeg een plekje in de naaikamer. Misrekening heeft ook zo z'n voordelen. De naaikamer is twee keer zo groot geworden, lijkt het. Minder plek voor de stofjes, maar meer ruimte om te naaien.