Dik nieuws

Wat is nieuws en wat niet? Dat Erica Terpstra 45 kilo kwijt is, kun je een hele prestatie noemen, maar niet iedere dikkerd is gezegend met een personal trainer. Ook krijgt niet iedere afvaller een hometrainer op zijn hotelkamer in Peking als hij op zakenreis is.
Ieder zichzelf respecterend nieuwsprogramma en voert het verhaal op zoals het wel vaker gebeurt. Iedereen vindt het knap, buigt in een diep respect en geeft een knipoog van bewondering. Wat knap. Dat een jaar later de persoon in kwestie weer op het oude gewicht zit, merkt iedereen maar zegt niemand.

Het zijn verhalen als die van Erica Terpstra die de wereld zo dik maken. Niet eten maakt dik, maar het lijnen, vermageren, dieëten en verhongeren.

Kerstpakketten

Vanmorgen liep ik binnen en daar stond een grote vrachtwagen voor het lossen van de honderden pakketten. De deur was open en joeg de koude tot in onze kamers.
Toen ik vanmiddag vertrok, werd een nieuwe lading uitgeladen.

Dat moet wel wat worden met het pakket dit jaar. Eén verschil met vorig jaar: hij is rood in plaats van zwart. Wel is hetzelfde bloemmotiefje in goudkleur op de dozen geprint.

Forensengroet

Het bericht van de nieuwe baan verspreidt zich binnen de organisatie. Soms laait het vuur wat op. Vooral bij ontmoetingsplaatsen als de lunch. Zo lunchte ik vandaag niet te midden van mijn clubje en at met gezichten die ik wat minder vaak spreek.
'Zo ik hoorde dat je een nieuwe baan hebt', ontviel mijn disgenoot. Ik vertelde wat over het hoe, waarom en wat ik precies ging doen. Hij knikte met belangstelling. 'En je moet weer reizen?' 'Ja, het is in Houten, dus ik moet eventjes met de trein.'
Ik vind het wel lekker om met de trein te reizen. Zeker als je jezelf onderweg op allerlei dingen trakteert. Een leuk boek, een stukje typen op mijn laptop of wat lees- en denkwerk dat anders blijft liggen. 'Tja', vertelde mijn disgenoot. 'Ik heb jaren gereisd naar Utrecht en dat was heerlijk. Al moest ik overstappen op het station Weesp.'
Het station Weesp is voor mij reden om te gaan praten over tochtige wachthokjes, treinen die voor je neus wegrijden en zelfmoordcijfers. Snel zocht ik een weg naar een nieuw verhaal. 'Het is wel leuk om te forensen. Zo ontstaat er een hele band met de andere mensen in de trein.' 'Iedereen gaat ook altijd op hetzelfde plekje zitten', vulde een toehoorder aan. Ik knikte. 'En als er iemand niet is, dan vraag je je af waarom hij er niet zit.
Het is een vreemde gewaarwording als je de mensen met die je de coupé deelt ineens in de stad ziet lopen. Zo liep ik in de tijd dat ik met de trein forensde eens in de stad en zag een heel bekend gezicht mij passeren. Ik stopte, draaide even om, het bekende gezicht was ook gestopt en had zich omgedraaid. We vroegen ons allebei af wie we nu zagen. In alle beleefdheid en verlegenheid knikten we vriendelijk naar elkaar. Pas toen ik een halfuurtje later naar huis fietste, wist ik het. Ik zat iedere morgen tegenover hem in de trein.
Mijn disgenoot wist het nog sterker te vertellen. 'Het was zes jaar geleden dat ik met de trein reisde naar Utrecht. Ik zie de man die naast mij zat in de trein nog weleens in de stad lopen. We groeten elkaar nog altijd.

Witte mist

De mist bekrast de bomen
en het gras van waar we zaten
Het was voorjaar en de bijen
zongen een liedje tussen de bloemen

Nu waait de koude het warme
gras van toen weg en drukt
de bladeren wat harder
tegen het zompige groen op de grond

We aten een broodje, hingen
de ruggen tegen de barst
en droomden van het mooie weer
dat zo krachtig onze nekken omhelsde

De leegte roept de herinnering
en zegt dat het tijd is
van verder gaan en niet meer omzien
voordat de koude voeten stil staan

De honden zijn weg en kruipen
in de schulp van de winter
die sneller komt dan gaat
en daar zitten onmogelijk maakt

Nog één keer kijk ik om
terwijl de wolkjes voor mij
uit blazen en de tranen tralies
maken in blokjes grijs en witte mist

Sinterklaas

We wilden twee vliegen in één klap slaan. Daarom vierden we gisteren met de familie Sinterklaas op Westerholt in Delden. Heel gezellig en heel veel cadeaus. Zo kon onze familie gelijk even de nieuwe aanschaf lijfelijk zien en meemaken.
Hoe leuk een caravan kan zijn, alles (de negen bezoekers, helaas was oom Twan ziek) en alle bijbehorende pakjes. De kachel snorde op de laagste stand en de ramen besloegen. Hoe leuk kan een verblijf in de winter hier zijn.
Iedereen had iedereen getrokken en de gelovige onder ons kreeg een VIP-behandeling. Tussen alle grappen en grollen die op rijm waren gezet, viel af en toe een pakje naar beneden voor Doris.
Toen Inge vanmorgen nog even de video afspeelde voor Doris, kwamen opa, de oma's, tantes en ooms voorbij. 'Oma hier kijken', gebaarde Doris pedant naar het schermpje. 'Nee, hier', vervolgde ze.

Hoe leuk Sinterklaasavond wel niet is in een caravan. Zelfs de koude nacht was niet koud, geen stijve ruggen of bevroren vingers. En de ideeën vloeiden met de vochtdruppels naar beneden van het glas.

Geen bericht

Het was dinsdag, ik zette mijn telefoon aan, tegen het einde van de morgen, hij piepte ten teken dat hij een SMS' je binnen had gekregen: 'Het volgende nummer heeft geen bericht achtergelaten'. Er volgde een nummer dat begon met 020.
Ik was naar huis gegaan omdat de verkoudheid mij teveel geworden was en ik voelde niet meer de energie om het nummer terug te bellen. Wie zou mij hebben proberen te bereiken uit Amsterdam en waarvoor zou hij of zij mij gebeld hebben.
Soms maakt bellen naar dat nummer het raadsel alleen maar groter. Gisteren waagde ik een poging de afzender te achterhalen. Eerst zocht ik het via google. Het leverde geen resultaten op, ook omgekeerd zoeken hielp niet.
Dus schreef ik het nummer op een kladblaadje en belde het. 'Martha, kantine', sprak de andere kant van de lijn. Ik stelde me snel voor en vroeg waar ik mee sprak. 'Met de kantine van het conservatorium, spreek je.' Ik legde snel uit dat ik door dit nummer gebeld was deze week. 'Nou, dit is de kantine en ik weet niet wie jou gebeld moet hebben.'
Het zal wel een misverstand wezen, concludeerden we allebei snel. En toch vraag ik mij nog steeds af waarom uitgerekend de kantine van het conservatorium mij belde en geen bericht achterliet.

Burgerjournalistiek

De kwartaalnota van mijn krant is alweer afgeschreven. De krant heb ik om koppen te snellen, niet om koppen te laten rollen.
De burgerjournalistiek viert niet in de krant hoogtij, maar in blogland. Met een cameraatje in de collegebanken, een dronken politicus in het café citeren of gewoon achter een minister aanlopen die niks zegt.
Geenstijl.nl is gratis, levert dit nieuws, vult het eventueel wat aan en de koppen gaan rollen. Heerlijk, het nieuws ligt op straat.
Nu heeft het Duitse Bild samen met de Lidl cameraatjes in de aanbieding. Als daar een ranzig ongeluk of een bizarre moord gebeurt in de omgeving van iemand met dit cameraatje in zijn zak, dan moet hij het vastleggen. Het is zijn Bild-burgerplicht.
De krant verslaat, is erbij en geeft een kritisch oordeel. Blogs als Geenstijl.nl proberen mensen een hieltje te lichten of een hakje te zetten. Gratis en voor niks. Nu daag ik NRC-Next uit het betaalde tegenoffensief in te zetten.

Familie Die-en-Die

Een dagje in bed kan geen kwaad. Ik laat me meevoeren naar Vila Pouca, een moord, een hoerenkast, de eerbiedwaardige familie Die-en-Die met een zevendelige achternaam en verliefde edelen. Soms ril ik even, volgt een nies en dompel ik mij onder in de warmte van Komrij's Portugal.

Wattenhoofd

Een hoofd vol watten, zo voel ik me nu. De verkoudheid heeft mij te pakken en mijn hoofd voelt doodzwaar. Het bed, een kruik en...

Onderwaterdam

Het nieuws over het hoge water in Venetië levert veel verwondering op. Ik herinner mij het San Marcoplein ook onder water, maar dan bijna acht jaar terug. Met twee keer per etmaal het alarm voor het hoge water, ook in het holst van de nacht. Toen waren vlonders voldoende voor het water van een halve meter hoogte, op de beelden die ik nu zie, ontbreken ze.
Het wassende water bedreigt de historische stad, maar met het voornemen van de onderwaterdam die voor de redding moet zorgen, steeg mijn verbazing. Als dat redding moet geven?
,