Riet en ganzen

Het riet lag platgedrukt op de grond. Verderop waren de wilde braamstruiken getemd. De musjes vlogen snel met kwiekslagen tussen de doorns en takken door. Ik kon goed door de takken heenkijken. Ik zag dat onder de struik eigenlijk niks zit, alleen maar stam en takken zonder iets. In de zomer bedekken de brandnetels en het gras alles waardoor je niks ziet.
Ganzen liepen in hun pas tussen de drek en zochten een droog plekje tussen al de plassen. Niet eens keken ze op van mij, te druk met rondkijken naar elkaar en de lepelaar. Verder ademde de ruimte mist en verte.
De buizerd vloog van mij weg, aan de andere kant in het Wilgenbos, vloog hij opnieuw met een sacherijnige blik weg. Ik durfde hem niet meer na te kijken. De wildernis verdween, mijn voeten hoorden de auto's over de rondweg snellen.

Het einde van de natuur en het alleen zijn.

A. L. Snijders

Misschien omdat het een gesprek van niets was, Tommy Wierenga ernaast zat, of omdat de klik die Matthijs van Nieuwkerk met Martin Bril zocht, volledig mislukte. Ik vond het optreden van A. L. Snijders bij De wereld draait door dusdanig dat ik helemaal verlang naar zijn nieuwe bundel Bordeaux en ijs. Iemand die zo slecht te interviewen is, maar wel blijft stralen. Dat moet een topschrijver zijn.

Hij schrijft voor tweehonderd mensen die in zijn mailbox staan een kort verhaal en stuurt dat dan naar ze toe. Een fantastisch idee. Het doet mij denken aan het gedicht van de week. Elke week stuurde ik een gedichtje naar alle mensen die in mijn inbox stonden. Daar zaten groten bij, maar de meeste had ik geronseld in het café. Na het lange aandringen van mij, gaven ze uit puur meelij mij hun e-mailadres mee. Op een bierviltje geschreven, altijd met een fout in de naam zodat het mailtje met het gedicht alsnog nooit aankwam.

Snijders doet dat helemaal pretentieloos en gewoon uit vermaak voor zichzelf. Je moet natuurlijk ook in een boerderij in de Achterhoek wonen en geen gezeur van een baan aan je kop hebben. Anders lukt zoiets niet. Gewoon een kort verhaal, of zoals hij het noemt een zkv, iets als 'zeer kort verhaal'. Een haas die in de sloot springt, die honderdduizendste zonsondergang waarbij toch iets vreemds gebeurt, of een akkefietje met de fiets. Overal zit een verhaal in. Het is de kunst om ervoor te gaan zitten en het op te schrijven.

Snijders vertelde dat er op één of andere manier door een computer met pech duizend verhalen verdwenen waren. Hij nam zich niet de moeite de verhalen via digitale foefjes weer terug te krijgen. 'Ach, dan schrijf ik toch gewoon weer duizend nieuwe.'

Echt een schrijver die voor zichzelf schrijft... En voor zijn e-mailcontactpersonen. Misschien moet ik gewoon weer eens die contactpersonen uit mijn e-mailaccount eens een verhaaltje of gedicht toesturen. Gewoon voor mezelf.

Denktank

Er zijn van die dagen dat het lijkt of het vakantie is. De gangen zijn uitgestorven, nergens brandt licht. Een verdwaasde collega slingert door de gang, op zoek naar leven en altijd op zoek naar iemand die er niet is. Dan krijg ik de vraag of ik er iets van weet, waar de stickers liggen of hoe het is met die folder, waarvan ik werkelijk geen weet heb.
Zelf slingerde ik ook door de gang op zoek naar de collega die er niet was, terwijl ik haar toch echt eerder die ochtend en bij de lunch had gezien. Nu was de gang leeg, de gele deuren lagen tevreden vast met de pin in het kozijn. De lichten waren keurig uitgedaan door de laatste werkende. Dat terwijl het krap vier uur was.
Ik ga dan ook zitten zeuren of iemand iets weet. 'Ik denk dat ze naar de denktank zijn. De presentatie van het rapport was vanmorgen', durfde een collega in te schatten. Ze liep gelijk met me op. Het leegje kopje dat aan haar arm bungelde, duidde erop dat ze zin had in een sloot warmte. 'O ja, de denktank.' 'Ja, ze tanken weer lekker bij.' 'Zouden ze nieuw denken tanken bij zo'n denktank', rijmelde ik. Precies op dat moment schoot ze het koffiehoekje in.

De wolken slapen

Vanuit de hoogte werpt hij zijn schijn naar beneden. Het licht zuigt de mist naar zich toe. De schijnwerper maakt alles lichter en drukt de duisternis weg. Alleen is er niks te zien. Alles verdwijnt in het licht en duwt een deken van wolken om zich heen.
'De wolken slapen', zei Doris vanmorgen toen ik haar naar de peuterspeelzaal bracht. Ik voelde me nog slaperig genoeg om het met haar eens te zijn.

Marathon van Rotterdam

Tot gisteravond kon het met korting, dus ik heb de gok gewaagd. Ik heb me opgegeven voor de Marathon van Rotterdam.

Als ik een marathon wil lopen, dan wel in mijn geboortestad. Dat was wel mijn belangrijkste argument om mij op te geven. Nu dapper doortrainen tot ik niet meer kan, en dan de marathon op 5 april.

Geen bal aan

Allemaal beren hangen in de kerstboom. Vandaag hebben we de kerstboom opgetuigd. De doos met beertjes konden we vorig jaar niet vinden, maar ik heb hem vandaag van zolder gehaald.
Het leukste is natuurlijk het versieren van de kerstboom. Doris heeft de onderste regionen van ons boompje voorzien van beren, Inge heeft de bovenkant vol gehangen. Doris vulde het hangen met het zingen van 'O denneboom'.
Ook het kerststalletje is van stal gehaald.
Het eindresultaat:

Honden en hardlopers

Op zondagmorgen is de ene helft van Almere aan het hardlopen. De andere helft laat de hond uit. Sommigen combineren beide activiteiten.

Ze zijn mij allebei tot ergernis, hond en hardloper. Toegegeven, ik hol met de horde mee en ik heb zo'n viervoeter thuis rondlopen, maar het irriteert me. Dat er honden zijn die loslopen en iedere voorbijganger willen grijpen. Dat daar bazen bij horen die doen of dat helemaal niet gebeurt. Soms durven ze nog geruststellend te roepen: 'Hij doet niks hoor'.

Dan die hordes hardlopers, in groepjes keuvelend, het hele fietspad in beslag nemend. En dan verbaasd zijn als iemand ze iets minder vriendelijk toeroept. Hoe vervelend kan het zijn met zoveel anderen op een kluitje te leven.

Schroevendraaier

Gesleept met het harmonium van Rob. Hij hoeft het niet meer. Een maand stond het buiten in de wind en regen, vannacht kwam daar nog een laagje vorst overheen.

Samen met Rob reden we het gevaarte met behulp van een boedelbak van Veenendaal naar Almere. Hij hielp het mee het huis in. De operatie het naar zolder te verplaatsen kostte mij de rest van de dag.

Uit elkaar schroeven en stukje voor stukje naar boven. Eerst de Leonhardt naar het recyclingperron gebracht, ook in stukjes. Ik sleepte een balg, het tongenmagazijn en het schot dat om het gebeuren heen zit, twee trappen hoog.

Bij het versjouwen van de balg hoorde ik steeds wat rammelen. Even later bevestigde ik de balg en zag iets steken in de luchtgaten. Ik maakte het los. Het was een schroevendraaier die door een van mijn voorgangers was achtergelaten. Compleet met houten handvat.

Hondenpoep

Een klein weekje ligt een smeuige drol vlak voor ons huis. De kleur is zo oranje dat hij in het donker bijna licht geeft. Een metertje of vijf verder, aan de andere kant van het trapje naar ons huis, ligt precies eenzelfde drol. De producent zal ongetwijfeld bij dezelfde hond liggen. Dat zoveel drol überhaupt uit een hond kan komen.
Vandaag keek ik uit het raam en zag een groepje meiden langsrennen. De vroege pubers namen de hele breedte van het pad en een meisje stopte ineens. Ze hield haar schoen omhoog en ik hoorde een geluid vol afgrijzen. Ze keek me zo aan, dat ik me ter plekke verantwoordelijk voelde voor die smerigheid.
Haar schoen schoof ze over de tegels, alsof dat haar zou verlossen van de drap. Vreemd dat je altijd wel ziet hoe iemand er in trapt, maar nooit dat een hond zo'n geval voor mijn deur aan het droppen is.

Hondenpoep is smerig en onfatsoenlijk. Niet de hond, maar het baasje is er verantwoordelijk voor. Ik loop altijd braaf met een schep achter mijn producent aan. Een tijdje terug liep iemand voorbij. 'Wat fantastisch dat je dit doet. Echt grandioos.' Aan zijn hand liep een grote hond, die net een hele hoop uit zijn gat liet glijden van het taluut langs de gracht.

Zelf doen

Luier, broek en shirt. Vandaag zelfs de tandenborstel. Alles moet Doris zelf doen. Geen jas is meer veilig, want hij moet zelf aan. Shirts die krang zitten en broeken die van achteren naar voren wijzen.
Het is een fase, maar het kost bloed, zweet en engelengeduld. Het laatste vraagt veel van mijn telkunst. Tot tien tellen helpt wel, maar moet dan een paar keer achter elkaar.